Đukanović je naglasio da crnogorsko društvo i tadašnje rukovodstvo početkom devedesetih nisu bili spremni za kraj Jugoslavije, živeći u nekoj vrsti jugoslovenskog idealizma, dok su se druge republike već pripremale za alternativne scenarije. On smatra da je revolucionarna promjena vlasti u tom periodu ostavila Crnu Goru bez neophodnog državno-političkog iskustva i mudrosti za teška iskušenja koja su nastupala, za razliku od država koje su imale lidere poput Kučana ili Gligorova.
Prisjećajući se političkih previranja, Đukanović je izdvojio predsjedničke izbore 1997. godine kao istorijsku prekretnicu, nakon čega je uslijedila borba suverenističke i građanske koalicije protiv onih koji su podržavali politiku Slobodana Miloševića. On je podsjetio da se razlika u glasovima između dva bloka drastično mijenjala, od 40 hiljada u korist suverenista 1998. godine, do svega 5,5 hiljada u aprilu 2001. godine, što je jasno svjedočilo o nespremnosti i kolebanju biračkog tijela. Ključni strateški potez bio je, prema njegovim riječima, potpisivanje Beogradskog sporazuma uz pritisak Evropske unije, čime je kupljeno vrijeme za dodatni rad sa javnošću i dobijeno nužno legitimisanje procesa od strane međunarodne zajednice.
Đukanović je istakao da u desetogodišnjem periodu koji je prethodio referendumu državna politika nije napravila niti jednu grešku, uprkos činjenici da ideja nezavisnosti u početku nije imala podršku nigdje u svijetu, ni na Istoku ni na Zapadu. On je zaključio da bi ignorisanje partnerske ponude Evropske unije značilo nepovratno gubljenje šanse za obnovu državnosti. Poredeći put ka nezavisnosti sa prelaskom preko visokog mosta iznad nabujale rijeke, Đukanović je konstatovao da je Crna Gora uspjela da pređe na drugu stranu i postane gospodar sopstvene budućnosti, uz konačno prihvatanje tog epiloga čak i od strane onih koji su proces sumnjičili.
Šta misliš?
Podijelite reakciju ili ostavite komentar - želimo da čujemo Vaše mišljenje!
-
0
-
0
-
0
-
0
-
0
-
0