„Politika” oštro kritikovala Mandića zbog odlaska na proslavu 21. maja: Od bojkota do šampanjca

U tekstu se Mandićev potez opisuje kao ozbiljan politički i simbolički zaokret koji otvara pitanje odgovornosti prema srpskom glasačkom tijelu, dok lider NSD-a poručuje da država mora ići putem pomirenja.

U autorskom tekstu Vladimira Vukovića, pod naslovom „Od bojkota do bokala šampanjca: Andrija Mandić otkrio čari 21. maja i ide na proslavu crnogorske nezavisnosti”, ocjenjuje se da Mandićevo prisustvo proslavi ima „težinu veću od protokola”. List podsjeća da je aktuelni šef parlamenta i lider Nove srpske demokratije (NSD) 2006. godine bio jedan od najglasnijih i najprepoznatljivijih protivnika otcjepljenja Crne Gore od državne zajednice sa Srbijom.

​„Politika” naglašava da je Mandićeva politička karijera decenijama bila izgrađena na negiranju tekovina 21. maja, novog državnog identiteta i zvaničnih simbola, zbog čega se njegov odlazak na proslavu tumači kao radikalan politički zaokret. Beogradski list otvoreno problematizuje kako će ovaj čin prihvatiti stotine hiljada birača koji su decenijama stajali uz njega na anti-referendumskoj platformi, te ističe da se ovo „ne može predstaviti samo kao gest pomirenja”, već kao potez koji duboko zadire u političku odgovornost prema srpskom korpusu u Crnoj Gori. Ovo je ujedno i prvi put da Mandić, od obnove nezavisnosti, prisustvuje zvaničnoj državnoj ceremoniji ovim povodom.

​Sa druge strane, predsjednik Skupštine Andrija Mandić poslao je poruke koje idu u smjeru spuštanja tenzija i kohezije društva. On je poručio da on i njegova partija žele najbolje Crnoj Gori, naglašavajući da je kucnuo čas da društvo krene putem pomirenja i prevazilaženja dubokih istorijskih podjela. Mandić je ocijenio da oko referenduma iz 2006. godine uopšte „nije trebalo da bude pobjednika i poraženih”, te da ključnu budućnost Crne Gore vidi u političkoj stabilnosti i njenom evropskom putu.

​Oštre kritike beogradskog lista privukle su ogromnu pažnju crnogorske i regionalne javnosti, jer se ton teksta u političkim krugovima tumači kao jasan signal nezadovoljstva i direktna opomena zvaničnog Beograda upućena Mandiću zbog njegovog sve vidljivijeg približavanja državnim simbolima i narativu nezavisne Crne Gore.